Różnice pomiędzy mieszkańcami Pogórza (Highland) i Nizin (Lowland) to jeden z najstarszych i najtrwalszych filarów historii Szkocji. W 1380 r. John Fordun. kronikarz z nizinnego Aberdeenshire, pisał: "Mieszkańcy wybrzeża są cywilizowani i godni zaufania, cierpliwi i pełni ogłady, ładnie ubrani, sympatyczni, rozmowni i pokojowo nastawieni... Górale i mieszkańcy wysp zaś to naród dziki i nieujarzmiony. niepokorny i niezależny, skłonny do łupiestwa. niezbyt pracowity, urodziwy, choć ubrany niedbale, niechętny Anglikom i ich językowi, a nawet, ze względu na odmienną mowę, własnej nacji, i niezwykle okrutny". Rozbieżność polegała przede wszystkim na tym, co Fordun nazwał "odmienną mową": ludzie Nizin mówili językiem szkockim będącym odmianą średnioangielskiego, górale zaś posługiwali się językiem gaelickim. Granica między domenami tych języków w dużej mierze pokrywała się z linią wzgórz. Po gaelicku mówiono na północ od uskoku Pogórza biegnącego znad Dumbaron nad Stonehaven oraz na zachód od równin Aberdeenshire i zatoki Moray. Na pozostałych obszarach posługiwano się językiem szkockim. Wyjątek stanowiły Orkady i Szetlandy, gdzie dominowała odmiana norweskiego oraz nieliczne enklawy na południowym zachodzie, gdzie aż do późnego średniowiecza panowała jeszcze inna forma języka gaelickiego.

Trwałe wizerunki
Czterysta lat później sprawy miały się podobnie. John Fordun wiedziałby o czym mowa, kiedy hodowca owiec z Niziny Środkowoszkockiej Patrick Sellar opisywał swojej pracodawczyni, hrabinie Sutherland, naturę ludzi, na których rządcę go wyznaczono. Sellar mówił o "całkowitym braku prawdy i szczerości u kilkuset tysięcy dusz".