Aż do połowy XX w. purytańska Szkocja całkowicie ignorowała święta Bożego Narodzenia: 25 grudnia normalnie funkcjonowały biura, sklepy i fabryki. Wielkimi wydarzeniami były za to noc sylwestrowa (Hogmanay) oraz pierwszy dzień Nowego Roku (w wielu częściach Pogórza zwany Nollaig Bheag - małym Bożym Narodzeniem). Kiedy dzwony wybijają północ, tłumy ludzi w centralnych punktach miast i miasteczek chwytają się za ręce i śpiewają Auld Lang Syne, po czym zaczynają opróżniać kolejne butelki whisky. Główna atrakcja tej wyjątkowej nocy polega na składaniu wizyt znajomym. Stary przesąd mówi, że jeżeli jako pierwszy przekroczy próg wysoki, ciemnowłosy mężczyzna niosący prezenty: sól i węgiel, w nadchodzącym roku w domu nie zabraknie jedzenia ani ciepła. Niestety, w dzisiejszych czasach pierwszy gość przynosi zazwyczaj tylko butelkę whisky.

Kult ognia.
W Combie, Burghead i Stonehaven od stuleci odbywają się ogniste procesje noworoczne, które mają wypędzić złe duchy. Na procesji Comrie Flambeaux mieszkańcy maszerują przez miasto z płonącymi pochodniami w dłoniach, w Stonehaven uczestnicy kołyszą ognistymi kulami przyczepionymi do długiego drutu. Pojawiają się sugestie, że kołysanie kulami ognia to mimetyczna próba wywołania słońca podczas ciemnych zimowych miesięcy. 11 stycznia (wtedy właśnie przypada Hogmanay według zarzuconego w 1752 r. starego kalendarza, który nadal odgrywa decydującą rolę przy ustalaniu dat wielu świąt) organizowane jest palenie Clavie w Burghead. Przez miasto przenosi się beczkę wypełnioną płonącą smołą, od której odpala się pochodnie. Na koniec Clavie zostaje umieszczona na szczycie wzgórza Doorie, gdzie płonie, zanim zostanie stoczona na sam dół. Jej zwęglone szczątki mają chronić przed złym urokiem.